Vrijwilligers

Peter Kleverlaan is een broertje van Loek, Albert (†), Ineke, Marja en Miep. Hij is het vierde kind van zijn ouders Piet en Lies Kleverlaan. Op 15 maart 1952 werd er voor hem een hoekje vrij gemaakt in huize Kleverlaan aan Vogelenzangseweg nummer 362.
Peter heeft behoudens een kort uitstapje in de jaren ’70 (een half jaar in Haarlem) het dorp Vogelenzang nooit verlaten. Hij woonde na zijn vertrek uit het ouderlijk huis in de Deken Zondaglaan, aan de Vogelenzangseweg (voormalige locatie RABObank Vogelenzang) en nu resideert hij aan de Teijlingerweg.  

voetballoopbaan
Net als Albert deed en Loek doet volgt hij al een pittig tijdje het wel en wee van de sv. Vogelenzang mee en natuurlijk werd hij in 1963 als 10 jarige en goed Katholieke jongen voor de eerste keer lid van de toen nog Rkvv Vogelenzang. Peter doorliep zij voetbaljeugdjaren met goed gevolg en kwam op 16 jarige leeftijd in het eerste terecht. Hij maakte er als linkspoot op de linksback en linkshalf positie het kampioenschap van 75/76 mee. We mochten daardoor naar de tweede klasse van de Haarlemse Voetbal Bond (HVB). De KNVB liep in die jaren tot en met de vierde klasse. Speelde je lager dan zat je in de ‘onderbond’.

Na zijn glorieuze momenten in het vlaggenschip (tot 1979) speelde ook nog in het zaterdagteam van de sv. Vogelenzang, een team dat promoveerde in 1984. In dit team kwam hij een paar collega’s uit zijn jaren in het eerste weer tegen: Frans de Wit, Fons Vinken en Lex Warmerdam. Kleurrijke oranjehemden als Martin ‘Ukkie’ Warmerdam, Ruud Bonke, Aad van Beveren, Ton Diependaal, Dirk de Wolf, Loek Kleverlaan, Nico ‘de Kuil’ van der Meer, Fons Spaapen, Rinus Boot, Hans ‘Telstar’ Apswoude, Co Voetelink en ‘L.A. Kritze’ vulden voornoemd zeer te duchten viermanschap aan. Toen de zaterdagtak van destijds, zo rond 1988, ter ziele ging stopte Peter met voetballen. Hij hield het geld voor het niet spelend lidmaatschap ook op zak en dat had hij natuurlijk niet moeten doen. Nu zal Peter pas in 2015 vijfentwintig 25 jaar lid zijn van onze vereniging, terwijl hij toch al zo’n 46 ‘dienstjaren’ achter de rug heeft. Het is niet anders. Voor het bestuur van de sv. Vogelenzang tellen alleen aaneengesloten contributiejaren mee.

Het heuglijke feit van het hernieuwde lidmaatschap van Peter vond in plaats in 1990. Hij  speelde destijds in het welhaast niet meer te overtreffen vijfde team van de s.v Vogelenzang. In vijf seizoenen bereikte dit team eerst een tweede plaats in de competitie en daarna vier achtereenvolgende kampioenschappen (waarvan de laatste in een veteranenpoule). De derde reserveklasse KNVB lonkte. Verhalen met de strekking dat Toon Kokkelkoren als vaste fluitist van dit team hier debet aan zijn geweest worden tot op de dag van vandaag met klem tegengesproken. Een clubscheidsrechter met een de tegenstander niet welgevallig vuiltje in het oog had een team met spelers als Leo, Jos, en Peter ‘Witte’ Dedding, Cor Harthoorn en John ‘Schoen’ Wilson ook niet nodig. En wat dacht u van de inzet van talenten als Gijs van den Oetelaar, en ondergetekende. Er wordt nog steeds gefluisterd, dat er op ’s Neerlands wegen nog steeds auto’s op onverklaarbare wijze slippen. Wij, van dit roemruchte vijfde team, weten dat dit komt door het vele angstzweet dat onze toenmalige tegenstanders op de heenweg naar ‘de Vogelenzang’ rijkelijk hebben laten vloeien.

Peter speelde ook in dit team linkshalf en had regelmatig uw secretaris als back achter zich. Daar werd onze Peter niet altijd vrolijk van, want de ‘linkse’ back had de gewoonte om veel ballen niet in te leveren bij zijn half, neen, de diepe bal met bananencurve, in eerste instantie strak langs de lijn en daarna naar rechts draaiend richting het strafschopgebied van de tegenpartij, op maat voor de welhaast permanent op volle snelheid liggende Gijs van den Oetelaar, moest gespeeld worden. Peet schijnt wel van fruit te houden, maar voor deze kromme gele of groene vrucht is hij sindsdien allergisch. 

Tussen het voetballen door kwam hij in 1972.Trudy tegen, en zoals dat wel vaker voorkomt, er werd na een zeker hechtingsproces getrouwd. We hebben het dan over 1975. Vervolgens kwam de klap op de vuurpeil in 1993. Die vuurpeil heet Niek en weer groeide er een loot aan deze toch al redelijke ‘rijke’ Kleverlaan stamboomtak. Even voor uw duidelijkheid, maar wel ernstig terzijde: als er sprake is van een arme tak, dan komt dit door de geboorte van een zeer beperkt aantal nakomelingen. Het is maar dat u het weet. Een arme tak kan anderszins wel een rijke tak zijn, mits het erfrecht op juiste wijze wordt toegepast.

Vrijwilligerswerk voor de sv. Vogelenzang
Het motto ‘handen uit de mouwen voor de club’ is Peter, net als bij Loek en Albert, nooit vreemd geweest. Er waren zijn bestuurlijke jaren van 1992 tot 1998. Hij had toen de kantineportefeuille, met daarin de financiële zaken en de coördinatie van de kantinedienst vrijwilligers. Dit laatste was toen al een kopzorgenklusje, waarbij je zelf de gaten dicht mocht lopen. Kantinediensten heeft Peter in de loop der jaren genoeg gedraaid. Men kon hem van 1987 tot 2003 met regelmaat achter de bar vinden. Peter staat vanaf 1992 te boek als één van kantine ‘leidinggevenden’(zij die beschikken over de sociale hygiëne/of horecapapieren) en hij regelt nog steeds wat betalingen van inkoopfacturen. Ook was hij niet beroerd om vanaf 1986 een jaar of 6 het clubblad (hadden we toen nog) te stencilen en te vergaren.  
Jeugdleider is Peter ook geweest van 1976 tot 1978 (A junioren) en van 2004 tot 2007. In de laatste periode was hij (mede)leider van het team waarin zijn zoon speelde.

In dat vrijwilligerswerk vult Trudy hem goed dan, want de vereniging heeft lang gedraaid op haar Middenstanddiploma en zit zij als sinds jaar en dag (met Marja, een zuster van Peter) in de redactiecommissie van de INVO. Zij zorgen er voor dat de kopij tweemaandelijks ordelijk wordt aangeleverd voor het drukproces. Trudy en Marja komen ’s zondags regelmatig op de voetbal, als lid van het jeu de boules gebeuren voor dames. Een glaasje wijn en een bitterbal bindt natuurlijk ook. Mocht u niet weten wie Trudy of Marja is, vraagt u het me dan bij gelegenheid dan even aan me. Ik wijs ze graag voor u aan.

Goede voetballers
Als Peter de vraag gesteld wordt wat in zijn ogen goede voetballers in s.v. Vogelenzang tenue zijn geweest noemt hij er moeiteloos een aantal op (met verontschuldiging voor degenen die hem even niet te binnen schoten): Jos en Leo Dedding, Frans de Wit, Geert Jan Martens, Lennart Loorbach, Mark Meijer, Ron Reemer, Sander Teeuwen, Hans Graas, Adriaan Snowdon, en Jan (bril) van Haaster

Mooie clubervaringen
Bij mooie clubervaringen denkt Peter aan het jubileumfeest in 2007, de weekendjes uit en thuis tegen Duitse verenigingen (Klein Ochsenfurt en de DJK Alverskirchen) en verder is hij een gelukkig mens als ieder jaar voldoende vrijwilligers zijn voor alle noodzakelijke klussen.
Alles wat de clubsfeer ten goede maakt hem blij.

Eenieder die Peter maar enigszins nabij staat werd in 2008 opgeschrikt door het bericht dat hij tijdens een fitnesstraining een hersenbloeding had gekregen. Ondergetekende kan u derhalve niet vaak genoeg waarschuwen voor het te overmatig werken aan uw conditie. Houdt u vooral een vinger aan de eigen pols en let u er daarbij vooral op dat uw horlogebandje niet losschiet. Gelukkig kan ik deze opmerking uit de losse pols maken, omdat Peter na een redelijk langdurig verblijf in het ziekenhuis er weer helemaal bovenop gekomen is. Intimi weten al langer dat Peter niet gemakkelijk klein te krijgen is. Hij werkt al vanaf  1974 als design supervisor bij Fluor Daniël te Haarlem. (Schalkwijk). Dit is een Amerikaanse firma, met andere woorden een commerciële tent en dus heeft Peter al 4 reorganisaties ten gevolge van economische dipjes, dan wel geslonken orderportefeuilles, overleeft. Ook hier zal zijn inzet, vakmanschap en loyaliteit een rol spelen.

DL, mei 2010.

 

Kees van de Raad en Peter Wester ontvangen een KNVB onderscheiding.

Tijdens de vrijwilligersbijeenkomst van onze vereniging op 29 mei maakte de heer Rob Stenacker, bondsbestuurder KNVB, zijn opwachting om een tweetal trouwe vrijwilligers de KNVB waarderingsspeld uit te reiken. Kees v.d. Raad en Peter Wester kwamen voor deze verdiende onderscheiding in aanmerking.

Kees v.d. Raad, net 54 jaar oud geworden, speelde in zijn jeugdjaren bij de Rkvv Vogelenzang, maar verkaste op enig moment naar (het niet meer bestaande) SVB, een zaterdagvereniging in Bennebroek. Deze club werkte de thuiswedstrijden af in ‘de Kuil‘. In 1989 werd SVB opgeheven, naar ik begrepen heb omdat de gemeente andere plannen had met de speellocatie (tot op de dag van vandaag zijn het blijkbaar bij plannen gebleven). De sv. Vogelenzang werd in 1989 ineens drie zaterdagteams rijker. Een aantal voormalige s.v. Vogelenzagers keerde terug op het oude honk. Ook Kees stapte over en terug naar de s.v. Vogelenzang. Hij regelde als speler/leider vanaf dat moment onder oranje zwarte paraplu van alles en nog wat voor zijn eigen team op de zaterdagmiddag en hij houdt dit in 2010 nog steeds vol. In de jaren dat zijn kinderen nog klein waren zagen we hem en zijn vrouw Marja op zaterdagochtend langs s‘Heren wegen scheuren om jeugdteams op de plaats van bestemming te krijgen. Rond de milleniumwisseling trad Kees toe tot de jeugdcommissie en sinds 2007 zit hij ook in de toernooicommissie van de jeugd. Het wedstrijdsecretariaat van de jeugd voert hij sinds 1999 en het seniorendeel nam hij in 2004 over van Roelf Dekker. Toch moet de verveling thuis nog hebben toegeslagen. Hoe anders valt te verklaren dat hij in 2005 Loek Kleverlaan opvolgde als leider/assistent grensrechter van het eerste. Als leider van het eerste is hij nu ook nog een regelneef voor de trainer. Kees geeft daarbij de selectiespelers via de mail door wie er in welk team men voetbalt, waar en hoe laat. Wel beschouwd heeft hij in feite twee banen, doordeweeks één om den brode als automonteur te Hillegom en een onbezoldigde job voor de doordeweekse avonden en ik het weekend.
Voor wie kan tellen, in 2009 heeft Kees er 20 jaar substantieel vrijwilligerswerk voor onze vereniging opzitten. Dit alles betekent veel meer dan een dagdeeltje clubliefde per week en wat zouden moeten we zonder een adequaat reagerende wedstrijdsecretaris. De kans is dan groot dat clubscheidsrechters op verkeerde dagen en tijdstippen de bestuurskamer betreden en teams lopen het risico uit of thuis voor een gesloten hek te staan. De eerlijkheid gebiedt wel te schrijven dat hij dat vrijwilligerswerk combineert met de gezelligheid, die bij onze club volop te vinden is en het scheelt absoluut ook, dat hij van een biertje houdt. Onverlet de dankbaarheid van het bestuur voor alle inzet van Kees, vragen wij hem er goed te letten dat hij zichzelf niet voorbij loopt. Men zegt ‘niemand is onmisbaar’, maar de Keesjes van zoveel vrijwilligersuren zijn een steeds schaarser goed aan het worden.. 

Peter Wester. We schrijven 1996, Peter floot toen wedstrijden voor Concordia en af en toe een wedstrijdje in Vogelenzang. Het bestuur besloot in dat jaar voor onze vaste clubscheidsrechters een scheidsrechterstenue te kopen. De uitgave werd destijds gefinancierd door de Club Surplus (Club van 100) van onze vereniging. Dit gebaar trok Peter over de streep en hij werd een vaste scheidsrechterswaarde voor de s.v. Vogelenzang. Concordia had het nakijken. Niet dat Peter als een armlastig medeburger kan worden beschouwd, maar het ging hem om het principe dat wat waardering voor zijn vrijwilligerswerk op zijn plaats was.
Dat scheidsrechterswerk vraagt een hoge frustratiedrempel, want veel beslissingen zijn in de ogen van s.v. Vogelenzang spelers, of die van de tegenpartij, per definitie onterecht. Gelukkig
Laat Peter zich daardoor meestal niet uit het lood slaan.

Peter groeide in de jaren als het ware naar de club toe en werd bestuurslid in 2004. In die rol heeft hij zijn inbreng in alle zaken die ter tafel komen en notuleert hij ook de bestuursvergaderingen en de jaarlijkse ledenvergadering. Voor uw secretaris bracht het wat verlichting in zijn hoeveelheid werk. Hij heeft tevens de ledenadministratie gekoppeld aan het geautomatiseerde systeem ‘Sportlink’ op zich genomen, een klus waar uw secretaris ook al geen affiniteit mee heeft en die wil dat graag zo houden. Peter neemt het voor lief dat hij geen vergoeding krijgt voor zij reiskosten tussen zijn woning en Vogelenzang en Nieuw Vennep ligt nu ook weer niet naast de deur.

In zijn privéleven, kreeg hij in de afgelopen jaren de nodige klappen. Hij tobde met zijn gezondheid en werk. Ondanks dit alles bleef de band tussen club en Peter bestaan. Peter deed in de afgelopen 14 jaar wat hij naar zijn omstandigheden kon doen voor onze vereniging. Hierbij moet nog worden vermeld, dat er bij speciale verenigingsgelegenheden, of hele drukke competitiedagen een beroep op hem kan worden gedaan bij de verkoop van drankjes en broodjes. Als voorbeeld denk ik aan zijn bereidwilligheid om bij te springen in de koek en zopie tent tijdens de openstelling van ‘onze’ ijsbaan in de afgelopen winter. Hij deed het, maar bleef ten gevolge van onderbezetting te lang staan. Na 6 uur vrieskou kreeg hij daarvoor de rekening gepresenteerd kreeg, het schoot hem fors in de rug. Tsja, Peter is inmiddels ook al een gevorderde vijftiger. Net als voor Kees geld ook voor Peter: zorg alsjeblieft dat je je eigen  motor niet opblaast. Dat kunnen we echt niet hebben, je bent voor het bestuur en leden een te belangrijke steunpilaar.  

 

TIJDENS LINTJESREGEN DRUPPELT HET OOK IN VOGELENZANG

29 april, lintjesdag 2010.

Tijdens de jaarlijkse bijeenkomst in het gemeenhuis te Overveen werden 6 inwoners (m/v) van de gemeente Bloemendaal in het zonnetje gezet. Zij ontvingen uit handen van burgemeester Ruud Nederveen een Koninklijke Onderscheiding. De Vogelenzangers kunnen er trots op zijn, dat er net als in 2009 weer vier dorpsgenoten voor een lintje in aanmerking kwamen: Mieke Metselaar, Fons Vinken, Engel Warmerdam (Kerkweg) en Cees Weijers. Zij werden vanwege hun vrijwilligersinspanningen op lokaal niveau benoemd tot lid in de Orde van Oranje – Nassau. Sinds 2003 zijn er voor zover mij bekend 19 Vogelenzangers gedecoreerd met een dergelijke onderscheiding. Ik heb geen vergelijkingsmateriaal, maar het lijkt me een enorm hoge score voor een klein dorp als Vogelenzang (en daarin zijn we dus groot).

Van links naar rechts: Fons Vinken, burgemeester Ruud Nederveen, Mieke Metselaar, Cees Weijers en Engel Warmerdam

Fons en Cees hebben naast andere activiteiten heel veel gedaan voor de voetbalvereniging in Vogelenzang en hun geboorteplaatsen en de heren zijn nog steeds goed bezig. Ze zijn bepaald (nog) niet op lauweren gaan rusten. Bij Mieke en Engel lag bij de toekenning de nadruk op hun kerkelijk vrijwilligerswerk in Vogelenzang. Ik merk daarbij op, dat Mieke in de periode 1988 tot ca. 1998 ook bij de voetbal, met de van haar bekende voortvarendheid, verschillende taken op zich genomen. Zij vormde onder andere, volgens mij samen met Hanneke Laffra, het eerste vrouwelijke leidersduo van een jongens jeugdelftal, medio jaren ’90 van de vorige eeuw (dat klinkt dat al weer ver weg, maar we zijn het nog niet vergeten). Heel fijn voor Mieke en naasten dat zij deze bijzondere bijeenkomst in het gemeentehuis kon bijwonen. Het zag er even somber uit, na de hersenbloeding bij Mieke. Naar verluidt gaat het gelukkig goed met haar herstel.

Na de officiële festiviteiten in het gemeentehuis konden Fons en Cees en hun achterban in de kantine nog even broodje eten en een drankje drinken op de hele goed afloop. Daar waar het Fons betrof werden de kosten hiervan niet alleen door de voetbalclub gesponsord, maar ook de donderdagavond Biljartclub (is ie trouwens weer voorzitter van) en het dorpshuisbestuur. Dit als dank voor zijn vrijwilligerswerk in het heden en verleden.  

Ik hoop dat alle betrokkenen het gebeuren in het gemeentehuis, tijdens het officiële deel en het vervolg daarna. Mijn dank zeker gaat uit naar de bodes, die geprobeerd hebben mij te bereiken met drankje. De eigenlijk per persoon toegestane achterban uit het Vogelenzangse was groter dan normaal. Velen wilden deze bijzondere bijeenkomst voor hun ´naaste´ blijkbaar graag bijwonen. Dank richting gemeente voor de bereidwilligheid de overschrijding van het eigenlijk toegestane aantal personen per gedecoreerde een keer door de vingers te willen zien.   

Mede namens de leden van de sv. Vogelenzang (en ik denk ook namens heel veel andere Vogelenzangers) feliciteer ik Fons, Cees, Mieke en Engel en hun naasten van harte met deze toegekende en dus verdiende onderscheiding. Natuurlijk is een felicitatie vanuit Vogelenzang aan het adres van mevrouw J.M. Reinders Folmer – Hamelink (Bloemendaal), mevrouw A.M.E.W.T. Kortekaas (Bennebroek) en de heer R. Schipper (Bloemendaal) ook op zijn plaats. Bij deze!

Nieuwe ronde, nieuwe kansen in 2011. Over een jaartje zullen we het weer weten. Het is aan de besturen van Vogelenzangse verenigingen, etc. en/of aan het initiatief van inwoners van Vogelenzang om ‘hun’ vrijwilligers bij de gemeente Bloemendaal voor te dragen, bij mijn weten kan dit jaarlijks voor 1 augustus.  

DL.

 

In de maand maart 2010 overleden kort na elkaar drie mensen met een s.v. Vogelenzang verleden. Op de dag dat Toon Medenblik door zijn familie vrienden en kennissen naar zijn laatste rustplaats werd gebracht, overleed ook John (Johan) Wesseling, bijna 60 jaar oud. In dezelfde week overleed in Hillegom ook nog Arie Minck op de hoge leeftijd van 94 jaar. Arie werd geboren op de Eerste Loosterweg, ging in Vogelenzang naar de Lagere School en behoorde tot de eerste generatie leden van de voormalige RKVV Vogelenzang. Hij zette zich naast zijn werk ook in voor de gemeenschap en kreeg daarvoor in 1996 de Eremedaille in goud, behorend bij de Orde van Oranje Nassau. Enkele oudere leden van de s.v. Vogelenzang die hem nog gekend hebben bezochten de afscheidsplechtigheid. John Wesseling was door zijn leeftijd, lidmaatschap en recenter vrijwilligerswerk nog heel erg bekend bij zeer veel mensen in Vogelenzang.

Drager van de zilveren KNVB speld

 

Het overlijden van John voerde mij terug naar 1980. John was met Jaan, Yasira en Dave net verhuisd vanuit Coevorden naar Vogelenzang. Het gezin ging naast de showroom van Installatiebureau Henk Vader wonen, alwaar hij ook werkzaam was. John werd kort na zijn komst in Vogelenzang ook lid van de s.v. Vogelenzang. Daar speelde hij toen, net als ik, in het vierde. De herinneringen die ik aan de actieve voetbaljaren van John heb, laten zich het best omschrijven als: rechtspoot, diepe ballen op zichzelf gevend, als anderen dat al niet deden, waarna wilskrachtige sprintjes langs de lijn volgden. John was net als ik een liefhebber van het spelletje en hij was en ik blijf het tot in lengte van dagen oneens met vermeende deskundigen, die onze voetbalkwaliteiten wat beperkt vonden. Dat ‘standvastige’ was trouwens een kwaliteit van John. Als hij een opvatting had, dan was hij daar zeer moeilijk van af te brengen. Ook al hadden 25 man een andere opvatting, het sterkte hem alleen maar in zijn gelijk.   

John en Jaan deden natuurlijk ook mee in het uitwisselingsprogramma met onze Duitse vrienden van de DJK Alverskirchen. In de jaren ’80 had de s.v. Vogelenzang namelijk nog een uitwisselingsprogramma met een Duitse voetbalvereniging. Ook een klein cluppie. Om het jaar speelden we uit en thuis tegen deze gasten. Uitgangspunt daarbij was, dat je bij de mensen logeerde, die je thuis ook opgenomen had. Was je zelf weer aan de beurt, dan maakte je met een andere Vogelenzangers die ook Duitse gasten hadden de afspraak om ’s avonds samen bij de één, of de ander, te gaan zitten. Vele jaren konden Duitse gasten bij de familie Wesseling terecht

John was in zijn werk een Pietje Precies, en een echte vakman. Van loodgieter tot installateur en als de klus af was, eerst opruimen, geen bende of stof achterlaten. Alleen al vanwege dit vakmanschap was hij een gewild mens, zowel binnen als buiten werktijd. Wat heeft John jaar in, jaar uit, een uren gemaakt voor werkgever en anderen. Soms kwam dat goed uit, soms ook niet, maar ‘Nee” zeggen was niet zijn sterkste kant. Omdat hij ’s avonds toch veel weg was, of om hem te beschermen, kreeg je meestal Jaan aan de lijn als je belde. Die hield John als ze dat nodig vond wel een beetje uit de wind.

John had niet alleen een groot hart, maar ook een groot gevoel voor verantwoordelijkheid. Dit is een combinatie, die het mogelijk maakt om veel zo niet alles voor een ander te doen en dan doel ik niet alleen op zijn kinderen en kleinkinderen. Ook bij de s.v Vogelenzang was hij de man voor geiser, water, gas, riool, dakbedekking en Haarlemmerolie. Dit gold niet alleen voor onderhoud, maar ook voor de aanleg van een en ander: tekeningen en berekeningen maken,  aanleg centrale verwarming, aanleg waterwerken, toiletten, et cetera. Daar zijn in tientallen jaren veel, heel veel vrijwilligersuren in gaan zitten. Een KNVB onderscheiding voor dit werk kreeg hij in 2006 en zo’n onderscheiding krijg je echt niet cadeau.  

In juni 2008 raakte John door zijn longziekte zijn volledig arbeidsongeschikt . Pas later werd de kantine rookvrij. Voor dat moment was de kantine voor John begrijpelijker al verboden terrein. We zagen hem daar dus in de afgelopen jaren niet tot weinig.

John overleed op 9 maart 2010. Op zaterdag 13 maart vond onder een enorme belangstelling de afscheidplechtigheid plaats op Driehuis Westerveld. Naar schatting zeker 250 persoenen bewezen John de laatste eer. Die steun is Jaan, Dave, Leonarda, Yasira, de kleinkinderen en overige naasten zeer gegund. Het dorp Vogelenzang raakte een aimabel mens kwijt en de s.v. Vogelenzang daarbij ook nog eens een topvrijwilliger.

Namens het bestuur

 

Dik Loorbach

 

 

Toon Medenblik overleden

Lid van Verdienste s.v. Vogelenzang
Drager van de zilveren KNVB speld     

 

Toon werd op 1 januari 1946 lid van de RKVV Vogelenzang, elf dagen voor zijn 17de verjaardag. Dat is rijkelijk laat voor de zoon van een ex voorzitter, maar ik heb zo’n idee dat de bezettingsjaren ’40 – ’45 hier debet aan waren. Ook weten we niet, of hij we een keuze had waar het andere sporten betrof. Appels vallen echter zelden ver van de boom en we kunnen gerust aannemen dat de liefde voor het voetbalspelletje diep in zijn botten zat.

Toon bleef de s.v. Vogelenzang 64 jaar lang trouw. Velen onder ons kunnen Toon uittekenen bij het statafeltje in de kantine met 60 - en 70 plussers, na afloop van een wedstrijd van het eerste. Ongeacht het resultaat liep het altijd uit op veel lachen, vaak onder het genot van een biertje. Ik zag hem de laatste jaren, op zondagen dat het eerste thuis speelde, veelal op de fiets naar de club komen en op de vrijdagmiddag, zo rond 17.30 uur, kwam ik hem regelmatig bij het spoor (Bekslaan/Leidsevaart) tegen. Toon fietste dan weer naar huis, na het jeu de boules met oude maatjes, en het napraten over eminente worpen met de ijzeren bal, natuurlijk weer onder het genot van een hassebassie. Bij die ontmoetingen was het een zwaai naar elkaar en ieder verder op huis aan.

Hij was een rechtspoot en Toon heeft volgens mijn zegsman Toon Kokkelkoren nog een paar in het eerste gespeeld. Later is Toon wat lager gaan voetballen. Zelfs ondergetekende schijnt nog even in het toenmalige vierde, begin jaren ‘80 met hem te hebben gespeeld. Ik kan me dat niet meer goed herinneren, maar men vertelde mij, dat Toon toen ausputzer speelde en ik linksbuiten, dus daar zit een knap afstandje tussen. Bovendien kon ik niet meeverdedigen. Die ‘oudere’gasten in onze verdediging peerden bij balbezit de ballen met een noodgang over me heen en dan mocht ik er achter aan. Dat deden ze, omdat ik één van de weinige jongeren in dit team was, met als gevolg dat ik binnen het half uur door mijn tweede adem heen ‘zat’. Daar was natuurlijk alleen Toon geen debet aan, dat kan ik me niet voorstellen.

Toon maakte samen met Toon Kokkelkoren het jubileumboek s.v. Vogelenzang 1932 – 1972 en floot na zijn voetballoopbaan ook wel eens een wedstrijdje. Hij was heel lang een  kantinevrijwilliger, tot hij het echt fysiek niet meer op kon opbrengen. Toon stopte met tappen rond 1998 – 1999, zo meen ik mij te herinneren. Hij moet toen al tegen zijn  70ste verjaardag aan hebben gezeten. Er zijn er binnen de vereniging niet veel geweest, die net als hij op die leeftijd nog door de knieën gingen om voor een ander een drankje te schenken, of te tappen. Toon behoorde vanwege zijn technische vaardigheid en liefde voor de club ook tot het bouwteam, dat onze kantine neerzette. Voor al dit werk benoemden de leden Toon in 1999 tot lid van verdienste.

Na einde van zijn kantinewerk was Toon tot en met seizoen  2007 – 2008 lid van de commissie Club Surplus, het ‘college’ dat met haar ‘leden‘ jaarlijks zorg draagt voor uiterst nuttige en noodzakelijke cadeaus voor de s.v. Vogelenzang. In die commissie zitten heren met een hoge status van verdienste binnen onze club, zo dus ook Toon. Gezondheidsredenen noopten hem om uit de Club Surplus commissie te stappen. Zelf gaf hij als reden aan, dat zij ‘meissie’ hem liever wat vaker thuis had. Het zou ze beiden zo gegund zijn geweest, maar Toon’s geheugen liet hem gaandeweg helemaal in de steek en na een heupbreuk vorig jaar leidde dit tot een permanent verblijf buiten zijn ‘home en castle’

In het (75 jarig) jubileumjaar 2007 ontving hij samen met 6 andere topvrijwilligers de zilveren KNVB waarderingspeld tijdens de s.v. Vogelenzang receptie, nogmaals een terecht eerbetoon voor een vriendelijke man en zijn vele vrijwilligerswerk voor onze vereniging. Volgens mij heeft Toon heel, heel veel jaren plezier beleefd aan zijn cluppie en zeker ook aan zijn deelname aan het uitwisselingsprogramma met Klein Ochsenfurt en de DJK Alverskirchen, waarbij er om het jaar uit en thuis werd gespeeld, tegen deze kleine Duits voetbalverenigingen. Dat plezier hebben wij ook met en van Toon gehad.

De generatiebroeders van Toon en een deel van de generatie daaronder misten Toon in afgelopen seizoen al op de zondag in de kantine. Dat gemis is nu definitief. Het boek is dicht.
Een groot contingent (s.v.) Vogelenzangers nam op dinsdag 9 maart afscheid van hem.
Toon werd begraven op het kerkhof van de RK kerk te Vogelenzang.

Namens het bestuur van de s.v. Vogelenzang,

Dik Loorbach