Vrijwilligers
Van Vogelenzang tot Kerk , overal ligt vrijwilligerswerk.
In 1939 werd het derde kind van Chris Rees en Bets Rees – van de Veldt geboren en ze noemden hem Chris. Het gezin zou uiteindelijk uit pa en ma en 7 kinderen bestaan, 4 jongens en 3 meisjes. Van die broertjes en zusjes heeft er buiten Chris maar één ooit een binding gehad met de s.v. Vogelenzang. Dit is Marcel, in de jaren dat hij nog het beroep van fysiotherapeut uitoefende en bij het bruggetje over de Leidsevaart aan de Manpadslaan woonde. Marcel voetbalde een paar jaar bij de s.v. Vogelenzang en was in die jaren ook betrokken bij het maken van het s.v. Vogelenzang clubblad ‘In Vogelvlucht’. Dat is al weer lang geleden. Marcel woont inmiddels op het Franse Corsica en doet iets in het resortmanagement.
Chris kwam ter wereld in Haarlem, nabij het toenmalig hoofdpostkantoor en de ingang van de oude Raaks parkeergarage en de huidige Jopenkerk, een voormalige kerk omgebouwd tot tapperij van het Haarlemse Jopenbier. Waarom zou je tenslotte een mooi pand afbreken en geen andere bestemming geven? Het is tenslotte geen oude Hogere Burger School. Rond zijn zesde jaar verhuisde het gezin naar het Ramplaankwartier in Overveen om op dertien jarige leeftijd weer terug naar Haarlem te keren (Korte Zijlstraat). Na de Lagere school volgden 2 jaar LTS (ambachtschool) en daarna werd er doorgeleerd in de avonduren: 2 jaar Technische avondschool, 2 jaar Gezelopleiding, 3 jaar kaderopleiding bouwbedrijf en een afsluitend collegejaar aan het Comenius Lyceum in Amsterdam, waar Chris de staal- en betonberekeningen en planning onder de knie kreeg. Een school met die naam bestaat trouwens nog steeds in Amsterdam. Je kunt er alleen als HVO of VWO leerling terecht, het is dus nog steeds een bollebozen reservaatje.
Overdag werkte Chris vanaf 15 jarige leeftijd. Hij werkte bij de firma Lieshout (Haarlem), Plevier Bloemendaal, trappenmakersbedrijf Lunenburg, bij een bedrijf dat nieuwbouwwoningen deed, Vos en Laan en nogmaals bij Plevier. Toen Chris eenentwintig (1960) was, had hij voldoende opgestoken om zijn eigen bedrijf te beginnen en hij startte vanuit de ouderlijke woning met een gereedschapskist en een VW luxe Volkswagen met open (schuif) dak. Een open dak was heel handig, vanwege de lange balken die er doordeweeks uit staken. Begon je een eigen zaak, dan moest je jezelf eerst aanmelden bij een commissie van de Kamer van Koophandel en het eigen vermogen opgeven. Dat vermogen heb ik u zojuist geschetst en zo gaf Chris het ook op bij de KvK.
Op 23 jarige leeftijd (1962) trouwde hij met Jumie Wu. Het partijtje moest voor de verjaardag van Sint Nicolaas plaatsvinden, anders kreeg je dat jaar geen belastinggeld terug.
Chris kwam Jumie tegen bij het vroegere kinderhuis Casa Carmeli, hoekje Bekslaan en Vogelenzangseweg. Chris moest er een klusje doen voor zijn baas, samen met een collega en beide heren vonden Jumie (toen 17 jaar oud en er werkzaam) wel een verdomd leuke meid. De heren gingen een weddenschapje aan; wie haar het eerst kon uitnodigen voor een avondje uit. Chris stond bij de achterdeur en zijn maat bij de voordeur. Niet zo slim van de laatste, want het personeel ging toen nog zelden de voordeur uit. Ach, we kunnen niet allemaal het Comenius College gevolgd hebben, nietwaar? Afijn, de rest is geschiedenis.
Jumie en Chris konden beschikken over de ouderlijke bovenwoning, totdat Chris in 1965 tegen een pandje aan de Leidsevaartweg in Heemstede aan liep. Het was wat vervallen, maar dat doet ook iets met de koopprijs. Als het je werk is om iets op te bouwen, dan is dit een aantrekkelijk gegeven. In de loop der jaren werd de woning een mooie woning, met een flinke achtertuin. Het huis is inmiddels 130 jaar oud.
Als aannemer deed Chris beroepsmatig aan projectontwikkeling, bouwde nieuwe woningen, waarbij hij 20 jaar heeft samengewerkt met De Groot. Men had maximaal 15 man personeel in dienst. Naast een lange werkweek vond Chris het ook nodig om maatschappelijke betrokkenheid te tonen. Dus zat Chris 24 jaar in zes commissies van de Haarlemse (later Amsterdamse) Kamer van Koophandel. Hij was er ook bestuurslid en ondervoorzitter. Ook zat Chris 5 jaar in het bestuur (voorzitter) van het Midden en Klein Bedrijf (destijds KNOV) regio Haarlem, hij was 24 jaar verbonden aan het Nederlands Ondernemerverbond Bouwnijverheid (NVOB) en hij zat in de AVBB.
In 2002 vond Chris het welletjes. Op 63 jarige leeftijd liet hij de zaak de zaak. Dat afscheid van het werk is hem als werkverslaafde niet gemakkelijk afgegaan, maar het was niet anders. In 1988, Chris was toen 49 haar oud, werd bij hem al de progressieve ziekte MS (Multipele sclerose, een aandoening van het centrale zenuwstelsel) geconstateerd en in 2005 volgde ook nog de diagnose Parkinson, een hersenziekte waarbij (zenuw)cellen langzaam afsterven. Daarbij had Chris in 2003 al een hartaanval voor de kiezen gekregen + een daaruit voortvloeiende operatie. Ten tijde van die narigheid was hij net bezig met de afronding van een coördinerende de klus (de verbouwing van De Tiltenberg in De Zilk/Vogelenzang) voor het Bisdom Haarlem.
Sinds een jaar of drie zit Chris in het provinciaal bestuur van een Kerkelijke stichting, waaronder ook het reeds eerder gememoreerde Casa Carmeli valt. Men wist waarschijnlijk nog dat Chris er in 1959 zijn hoofdprijs Jumie had weggekaapt en u weet, voor niets gaat slechts de zon op, en weer onder.
Al die jaren bestuurlijk vrijwilligerswerk in zijn vakdiscipline heeft hem een hele collectie eretekens opgeleverd: lid verdienste MKB, gouden speld Haarlemse ondernemingsvereniging, zilveren penning KVK, en de gouden penning NVOB, afdeling Haarlem.
Tussen de (4) bedrijven (en een holding) door, ging het gezin van Chris en Jumie uit 5 personen bestaan. Naast Chris en Jumie waren dat Marian, John en Ingrid (getrouw met oud Vogelenzanger Jan Hein Braam). Ingrid is ook nog partner van Omnyacc GoesDeen, accountants en belastingsadviseurs. Het moge duidelijk zijn dat Jan Hein hiertegen geen bezwaar heeft, de schoorsteen moet toch roken. Omnyacc GoesDeen en Partners is trouwens een goede bordsponsor van de s.v. Vogelenzang. Tijdens de jubileumweek in 2007 deed onze vereniging niet vergeefs een extra (sponsor)beroep op dit bedrijf.
Nu zult u als lezer, geen affiniteit hebbend met de s.v. Vogelenzang misschien denken, allemaal leuk en aardig, maar wat moet ik als inwoner van de Vogelenzang met een Heemstedenaar. Dat zal ik u eens haarfijn proberen uit te leggen.
Zoals reeds aangegeven kocht Chris het pand Leidsevaartweg 39 en maakte kennis met zijn buren. De mannelijke helft van het stel was Toon Medenblik († 2010) en die was lid van de Vogelenzangse voetbalvereniging. Hij stelde Chris voor om eens mee te komen naar de s.v. Vogelenzang, kon Chris meteen een wedstrijdje te keepen. Er stond namelijk ‘oud Vogelenzang’ tegen ‘oud BSM’ op het programma (Chris meent zich te herinneren dat dit potje toen een jaarlijks terugkerend fenomeen was). De thuisploeg had blijkbaar een iets te oude keeper. Chris zei ja tegen de uitnodiging en werd in 1967 lid van de toen nog RKVV Vogelenzang.
Ik heb al geschreven dat Chris gewend was zijn verantwoordelijkheid te nemen, als het gaat over maatschappelijke betrokkenheid, zoals hij trouwens ook vindt, dat je anderen gebruik moet laten maken van je kennis en contacten. Chris vond na zijn aanmelding als lid, toen de gelegenheid zich aandiende, het ook wel prettig om ‘wat uren’ te steken in een sporttak. Die zat nog niet in zijn bestuurlijke vrijwilligersportefeuille.
De RKVV Vogelenzang beschikte in 1967 sinds kort over twee velden (op de realisering van dat tweede veld is oud voorzitter John Heemskerk altijd trots gebleven), deels (het eerste veld) gelegen op de plek waar nu de basisschool staat. Bij Chris kwam de gedachte op, dat het toch mogelijk moest zijn om de club meer in de vaart der volkeren op te stuwen, met name in facilitair opzicht.
Hij was zeker niet te beroerd om bij gelegenheid snoep te verkopen in het zeshoekige gebouwtje dat toen ons verenigingsonderkomen was. We hebben het dan over een opstal met 4 kleedkamers met een twee gezamenlijke doucheruimtes voor het Vogelenzangse team en de tegenpartij. Voorzitter John Heemskerk († 2009) benaderde Chris een paar jaar na zijn aanmelding als clublid met de vraag of Chris hem op wilde volgen als voorzitter. Chris zei in 1971 ja . Het betrof hier een bestuurlijke periode waarin Piet Meijer († 2011) penningmeester was en Sjaak de Ruiter (†) secretaris. Jan Warmerdam zat toen ook in het bestuur.
Mede dankzij Toon Medenblik kwam er eerst een lichtinstallatie op het tweede veld. Bij de opening van dit lumineuze gebeuren door burgemeester Pereboom Voller was Chris iets verlaat. Hij had aan Jumie gevraagd om de goede man even bezig te houden. Hij gaf haar het advies “heb het met hem over paarden” en Jumie kun je - zoals bekend - wel om een boodschap sturen. De heer Peereboom Voller wist Chris na zijn verlate binnenkomst te melden dat hij zich geen moment had verveeld, ook dankzij een prima gesprek over de edele viervoeter. In dit sfeertje en dat was op voorhand ook de bedoeling van Chris, achtte Chris de tijd rijp om het meteen maar eens te hebben over een groot project, een nieuwe kantine.
Nou, dat was het niet makkelijk volgens de burgemeester, daar zou veel tijd voor nodig zijn om plannen te maken en tekeningen uit te werken. Chris vroeg onze burgervader meteen of de goede man wellicht zijn agenda bij zich had. De tekeningen/plannen lagen namelijk al kant en klaar en uitgewerkt bij hem thuis.
De opening van die kantine was na heel veel vrijwilligerarbeid op 12 mei 1975.
Jumie liet zich daarna ook niet onbetuigd. Na de oplevering maakte ze 16 jaar lang op zondag deel uit van de kantineploeg en dit was zeker niet altijd naar de zin van de kinderen. Ze nam er zelfs vrij voor bij haar werkgever Leo Roozen (voormalige Tulipshow, waar nu het Bakker tuincentrum zit). Vrijwilligerswerk mocht ook bij haar wat kosten.
Chris was ook betrokken bij de oplevering van het nieuwe s.v. Vogelenzang complex in 1979 (op de eerste tekeningen stonden ook tennisbanen en een heuse atletiekbaan) en in 1989 bij de bouw van de nieuwe kleedkamers Piet v.d. Raad was toen voorzitter van de s.v. Vogelenzang. Chris vindt zelf dat hij een veeleisende voorzitter was, zeker voor medebestuursleden, maar meldt ook, dat hij veel mazzel heeft gehad. Er waren veel goede clubvrijwilligers.
Chris heeft sinds zijn lidmaatschap van de s.v. Vogelenzang altijd meer op gehad met het bestuurlijke werk, dan met het uitvoeren van doldrieste voetbalcapriolen op het veld. Hij heeft na zijn inlijving bij de voetbalclub circa anderhalf jaar gekeept en gevoetbald. Na zijn verkiezing als voorzitter was het voor hem einde oefening als voetballer. In zijn ogen kon hij dan beter boven alle partijen staan. Wel heeft hij nog zo’n 4 jaar gescheidsrechterd. Hij deed dat op zo’n manier, dat sommige eigen leden wel eens verzuchtten “heb je een eigen scheids, sta je voor de wedstrijd al met 0 - 1 achter. Neen, een thuisfluiter is Chris nooit geweest en ik spreek uit eigen ervaring.
Chris is ook ‘’een van de drijvende krachten geweest achter het jarenlange bezoek over en weer tussen de DJK Alverskirchen, een Duitse kleine vereniging. Het leverde hem het erelidmaatschap van deze oosterburen op.
Aan de jaren s.v. Vogelenzang heeft Chris een heel palet aan anekdotes overgehouden. Tijdens het 50 jarig jubileum was toen ook een Veronica drive in show in onze feesttent. Bij ingang moest entree worden betaald en men kwam in grote getale op deze activiteit af. Die drive in show was toen een bekend fenomeen. Men had alleen geen goed afsluitbaar kluisje geregeld. Daarom meldde Chris zich regelmatig bij de kaartjesverkopers om het cashgeld af te romen. Nooit heeft hij meer geld op zak gehad, of beter gezegd in de zakken. Hij puilde aan alle kanten uit van het papiergeld. Men fluistert dat toen de uitdrukking ‘hij is beter gevuld’ is ontstaan. In het kader van risicospreiding (stel je krijgt in het donker een knuppel in je nek) heeft hij de bundeltjes later op de avond aan verschillende oudere betrouwbare bezoekers (waaronder pa Selhorst, de vader van Roger, Maurice en Edith) in bewaring gegeven.
Tijdens die jubileumactiviteiten werd de feestlocatie bewaakt door een aantal jonge gasten van wat steviger Vogelenzangs makelij. Ze fungeerden ook als ordedienst, met de politie als achterwacht in het toenmalige wachthuisje aan de Borretlaan, waar nu het witte huis met de verkeersborden staat. De reden hiervan was, volgens Chris, dat men wilde voorkomen dat de opzichtige aanwezigheid van ordehandhavers in uniform als een rode lap op een stier zou werken, tenminste bij stieren met een biertje op (!?).
Hij weet zich ook nog te herinneren, dat er destijds bij de opening van de kantine door het bestuur aan verschillende Vogelenzangse partijen werd gevraagd, of zij ook van de kantine gebruik wilden maken. Zo ook de Algemene Bejaardenvereniging Vogelenzang. Deze vereniging kon van onze faciliteit gebruik maken tegen een gematste prijsje. In die tijd was “ik heb eerbied voor uw grijze haren” een hit, gezongen door Heintje, een heel jong Limburgs ventje. De bejaardenclub wilde graag, maar men was – toen dit bleek - niet geamuseerd over het feit, dat men voor een gunstiger tarief dan anderen gebruik kon maken van de kantine. Men wilde geen uitzonderingspositie. Sinds die tijd heeft Chris nog meer respect voor grijze haren.
Geinig vond hij het dat ten tijde van de nieuwbouw kantine er iedere zaterdagochtend om 8.00 uur hetzelfde kereltje stond met de sleutel van het toegangshek, om dit voor hem en zijn auto met aanhangwagen te openen. Chris weet helaas niet meer wie deze jongeman was, anders had zijn naam ik dit stukje gestaan.
Ten tijde van de bouw van de kantine was de heer Verkaik onze ‘veldwachter’. Het heeft geen enkele zin om deze kwalificatie te reageren Dirk. Ik weet dat je een andere functiebenaming had, maar ik heb nog alle afleveringen van ‘Swiebertje’ gezien en daar kom je nooit helemaal meer van los. Volgens Chris was Dirk heel content met de bouw van de kantine en de inzet hierbij van veel jeugdige clubvrijwilligers. Er werd in die tijd in het dorp namelijk bijna geen rotzooi meer getrapt door de eigen (het woord autochtoon moest waarschijnlijk nog uitgevonden worden) jongeren. Die hadden of geen puf meer, of bezig met de bouw.
De laatste vaste voetbalklus van Chris voor de s.v. Vogelenzang bestond uit het voorzitterschap van de Club Surplus commissie, het steunfonds voor de aanschaf van goederen die onze kleine vereniging niet zelf uit de eigen exploitatie/middelen kan bekostigen. Die commissie werd opgericht in 1994. Chris was er vanaf het begin al bij en trad pas vorig jaar (2010) terug. Naast Chris maakte John Heemskerk, Arjan van Mil (†) en ondergetekende deel uit van die eerste commissie en natuurlijk zorgde Chris voor de naambordjes van de Club Surplus leden aan de buitenmuur van de kantine.
Naast zijn verzameling spelden en penningen en het erelidmaatschap van DJK Alverkirchen is Chris ook Ridder in de Orde van Oranje Nassau (1992). Het bewijs hiervan hangt meteen rechts aan de muur als je de voordeur van huize Chris en Jumie binnenkomt. Verder heeft hij in 2007 een KNVB decoratie ontvangen en is hij sinds 1979 erelid (met de toevoeging erevoorzitter) van de s.v. Vogelenzang. Ik ken buiten Chris niemand met zo’n persoonlijke eregalerij van blijken van respect en waardering. Chris heeft dan ook een uitzonderlijke inzet op vrijwilligersgebied gehad.
Voor nu is er voor Chris en Jumie m.i. nog maar een wens van echt belang; de hoop dat Chris gezien zijn gezondheid met een voor hem aanvaardbare kwaliteit van leven nog een hele tijd kan genieten van (schoon)kinderen en 6 kleinkinderen (vier jongens en twee meiden). De kleinkinderen zien ze veel, al is het maar omdat Jumie er momenteel nog regelmatig een paar uit school haalt. De kinderen wonen trouwens allemaal in de buurt, ook aan de Leidesevaart
DL april 2011.
PS.
Tijdens het schrijven van dit stukje realiseerde ik me dat ik helaas met regelmaat een † achter een naam moet zetten. Het doet me maar weer eens realiseren dat ik ook in een flink tempo ´van de kern naar de buitenkant’ aan het groeien ben.