INVO Februari 2012
Van voetbalclub tot kerk, overal ligt nuttig vrijwilligerswerk
In deze aflevering over het Vogelenzangse vrijwilligerspeloton staat Ben Weijers centraal.
Ben Weijers werd geboren in de Deken Zondaglaan nummer 52, op 27 mei 1964 om precies te zijn. Hij is het vierde kind van vader Theo en moeder Corry. Ben heeft drie oudere zusters. Het wiegje van Lia, Frida en Nel stond in de Graaf Florislaan. Vader en moeder woonden voor de verhuizing naar de Deken Zondaglaan in het echte oude dorpsdeel, naast de toenmalige begraafplaats.
Het manneke Weijers volgde de kleuterschool in Casa Carmeli, hoek Bekslaan en Vogelenzangseweg. Hierna ging hij naar de St. Jozefschool, want deze Weijersclan is van huis uit Katholiek. Ben deed na de lagere school houtbewerking op de St. Paulus LTS In Hillegom. Hij moet een goede leerling zijn geweest, want hij mocht aan het eind nog een kopjaar ‘fijne houtbewerking’ gaan doen.
In het (fijne) timmervak is hij echter nooit terecht gekomen. Na school ging hij één jaar aan de slag bij een bedrijf in Katwijk, dat in luchtbehandelingstechniek deed. Na dit jaar zat hij een half jaar bij de Texaco pomp aan de Bartenweg en een jaar bij de gemeentelijke plantsoenendienst. Hij mocht in Vogelenzang samenwerken met Ton ‘Plantsoen’ Willemse. De gemeente schijnt nog geprobeerd te hebben om Ben uit militaire dienst te houden, maar ja, u begrijpt wel dat ons leger destijds heel graag wilde beschikken over iemand met een neus voor fijne houtbewerking. Ben werd echter tamboer en ook geen majoor. Hij heeft het bij de manschapen in het tamboerkorps 18 maanden lang prima naar de zin gehad. Als full - time trommelaar bij de landmacht maakte hij twee keer de taptoe van Breda mee. Dit was toen een zodanig evenement, dat het op TV werd uitgevonden. Met het tamboerkorps trad hij door het heel land op, uiteraard ook voor de gepensioneerde - en oud KNIL militairen in huize Bronbeek.
Na een diensttijd waar veel muziek in zat keerde Ben terug naar Vogelenzang. Hij trad opnieuw in dienst bij Texaco McKay. Ben zou er 18 jaar blijven werken. Hij heeft gezien hoe het werk bij het benzinepompstation veranderde van bediening, naar zelfbediening en van een min of meer open loket naar een soort kluisbeveiliging van de man of vrouw achter de kassa Dit allemaal, omdat er mensen zijn, die niet met hun poten van andermans eigendom, of geld af kunnen blijven. De beginjaren bij de pomp vond Ben beduidend leuker dan de latere jaren. Of zijn klanten in de beginperiode van ‘Ben-zine’ ook allemaal zo enthousiast waren is niet bekend. Hij kan zich nog wel herinneren, dat één van zijn eerste klanten kwam aanrijden met een Porsche Carrera Turbo. Daar moest een litertje of 5 olie in. Ben kweet zich uitstekend van zijn bijtankverplichting, maar vergat helaas het olie pijlstokje terug te zetten, waardoor er in no time een niet meer zo dankbare klant ergens naast een Porsche op de N206 stond. Ach ja, alle begin wil wel eens moeilijk zijn. Ben was als tamboer natuurlijk ook gewend de stokjes na gebruik ergens anders op te bergen.
Aan het Texaco avontuur kwam dan ook een eind. Ben ging aan de slag als terrein onderhoudsman op Camping Vogelenzang, bij een telg van de adellijke familie Barnaart. Hij heeft er een leuke tijd gehad. In die periode van vier of vijf jaar woonden Ben en Andrea in ‘het Bos’ naast moeder Mien Mense tegenover het ‘Panneland’. Na het vertrek bij de camping vertoefden Ben en Andrea een jaartje aan de Leidesevaart, naast de heer en mevrouw Monkel. Ben werkte een blauwe maandag bij Karwei, totdat hij in het jaar 2000 de baan vond, die helemaal geknipt voor hem was. Ben werd conciërge op de Haemstede Barger Mavo (VMBO-T). Het conciërgeschap betekent dat je de steun en toeverlaat bent van de leerlingen, ouders, het lerarenkorps, de schoolleiding en natuurlijk de Minister van Onderwijs en Wetenschappen. Het hoofd draait zoals bekend tenslotte op het ‘nekkie’.
Ben en Andrea wonen nu al weer jaren op de G. Bomanslaan nummer 41. Ze hebben blijkbaar geen last van de torenklok en dat is fijn voor hun gemoedsrust. Nu is het wel zo, dat ze een boot hebben en een in het mooie jaargetijde alle weekenden en in de vakantie op het water vertoeven. Aldaar kan alleen aan een scheepsbel getrokken. Ben stelt in het kader van dit bericht van tijdelijke afwezigheid zeer prijs op de mededeling dat er bij hem thuis niets te halen valt. Alles van waarde wordt meegenomen naar de boot. Het is maar dat u het weet.
Ben trouwde met Andrea in 1983, na een voorafgaand inspannende kennismaking op dansvloer bij ‘Schreuder’ in Haarlem. Ben ging daar samen met Gijs van Diemen naar toe, om te zwaaien en zwieren. Gijs heeft op deze dansschool ook zijn vrouw José ook leren kennen.
De muziek is ook altijd een passie van Ben geweest,. Op 8 jarige leeftijd trad hij toe tot de Drumband Vogelenzang en op 9 jarige leeftijd mocht hij voor het eerst met zijn trommel meelopen ter gelegenheid van de Bloemencorso. De drumband werd als zijn geheugen hem niet bedriegt verder gevormd door mensen als Han Dekker, Berry Kottelaar, de zuster Lia en Nel, Helga en Richard van Altena en Marjo van Eerden. Moeder Corry deed de kleding. In de gymzaal van de oude Jozefschool aan de Vogelenzangseweg werd gerepeteerd. Ben bleef lid tot aan zijn diensttijd. De drumband was dus de eerste ervaring van (toe nog) Bennie met het verenigingsleven. Deze ervaring zal ook wel verklaren waarom het leger hem als tamboer wilde hebben.
Ruim voordat zijn diensttijd begon had Ben zich al verder in de muziek gestort. Hij had een discotheek, ‘Dynamite’ genaamd, samen met Frank Heemskerk en Ronald ‘Banus’ de Vries. De discotheek werd later overgenomen door Edwin van Dam. Geen probleem, want Edwin had Ben verteld dat zijn broertje Rob een aardig riedeltje kon spelen op de Keyboard. Van het één kwam het ander en na oefenwerk in het jeugdhonk van het oude Dorpshuis aan de Kerkweg vormden Ben en Rob samen 100% van het muziekgezelschap ‘The Pimpelminds’. Ingewijden zijn zeker bekend van de slogan “een lekker biertje gaat er altijd in”. Samen hebben ze een jaar of zes veel opgetreden.
Door zijn bekendheid met de Stichting Jeugdhonk Vogelenzang werd hij vrijwilliger voor deze stichting. Ben hielp wijlen Jos Nederstigt bij de spelletjes en het klaarzetten van de spullen. Van circa 1984 tot de opening van het nieuw dorpshuis zat hij het bestuur van het Jeugdhonk, alles bij elkaar een jaar of 15, laatstelijk als voorzitter. Nadien werd Ben nog twee keer tijdelijk voorzitter in periodes, dat het jeugdhonk wat minder draaide. Vriend Alex Mourits leerde hij kennen als collega bij de Texaco pomp van McKay en daardoor was Alex vanaf 1980 ook als vrijwilliger betrokken bij het jeugdhonk. En Andrea, zij deed ook alles met Ben mee, vanaf het eerste begin van hun kennismaking.
Ben werd in 1974 lid van de Vogelenzangse voetbalvereniging. Hij speelde kort in de A junioren. Wegens strubbelingen (?) in het team werd hij al gauw niet spelend lid. Nadien deed Ben weer als doelverdediger een tijdje mee bij een seniorenteam met Jan en Kees van Haaster John Wilson en nog een Jan van Haaster, om vervolgens weer niet spelend lid te worden.
Na het uiteenvallen van het vijfde team in het midden van de jaren negentig gingen een aantal voormalige leden van dit team, waaronder John Wilson, Leo Dedding, Roger Selhorst, Peter Kleverlaan en ondergetekende, onderling op zondag nog een balletje trappen. Fons Spaapen en Ben Weijers schreven zich ook hiervoor in. Hoewel Ben welbewust geen competitievoetbal meer speelde, omdat hij niet het risico wilde lopen niet op te kunnen treden met ‘De Pimpelminds’, ging het toch mis. Hij stapte in een kuiltje en brak zijn been. Foutje, bedankt. Optredens werden desondanks niet afgezegd, Ben ging met zijn gipsen poot achter zijn trommels zitten en drumde onverstoord verder. Hij bezweert me, dat het publiek er echt niets van gemerkt heeft.
Ben is in het begin van de jaren negentig, een jaar of drie leider geweest van een F pupillen team, met onder andere Robert van Doorn en Arno Selhorst. Hij had voor het vervoer van zijn muziekspullen toen al zo’n handig busje, daar kon wel een handvol voetbalkroost in. Ben kon zich bij uitwedstrijden helemaal richten op het uitdenken van tactische meesterzetten en andere verrassingen richten, want Andrea zat altijd achter het stuur. Ben vond het leuk om met de jeugd te mogen werken. Het verklaart ook zijn inzet voor het voormalige jeugdhonk.
Vrijwilligerswerk is hem met de paplepel ingegoten, want zoals al gezegd; moeder deed wat voor de drumband, vader zat ten tijde van de Bond (Graaf Florislaan, nu showroom van de firma Vader) in de kiencommissie van de voetbal, samen met Flip Roelen, Cees Mense en Arie Warmerdam en van Han Dekker, ex voorzitter Jeugdhonk, ex pachter Dorsphuis, ex voorzitter van het Dorpshuis en ex bouwvoorzitter van het nieuwe Dorpshuis heeft hij ook veel opgestoken. In de pachtersjaren van Han was er sprake van een goede samenwerking. Ben had zijn disco en die kwam goed van pas op feesten en partijen. Van het één kwam het ander: helpen bij het schoonmaken, en helpen achter de bar. Ook was Ben in ijstijden met zijn disco te vinden bij de Leidsevaart in Vogelenzang. Han Dekker had een vergunning om er een ijsfeestje te organiseren als de vaart dicht lag. Voor de nodige stroom werd er dan een lijntje getrokken naar het huis van Gijs van Diemen, die daar toen nog woonde.
Het bestuur van het Dorpshuis aan de Henk Lensenlaan heeft een paar jaar een beroep op hem en Andrea kunnen doen voor de inkoop, toen Jaap Warmerdam na heel lange tijd stopte met (onder andere) die klus. Alex Mourits draaide in het nieuwe Dorpshuis mee in de zaterdag barploeg van de ‘Kerkuil’ en Andrea doet dit sinds het vertrek van Simon Warmerdam nog steeds op de vrijdagmiddag van 16.00 tot 20.00 uur.
Het vrijwilligerswerk bij de s.v. Vogelenzang is hem niet vreemd, want sinds (circa) 1987 draait hij op de zondagen met Andrea en Alex kantinediensten. Het team ‘Weijers’ wenst alleen hele drukke zondagen te draaien, dat wil zeggen, het liefst als het eerste, tweede en de A junioren op dezelfde dag thuis spelen, anders slaat de verveling te snel toe. Met veel plezier draait men dan een lange dienst, dat wil zeggen van ’s morgens half 11 tot ’s avonds een uur of half 8 want na de dienst moet er ook nog opgeruimd worden en de koelkasten gevuld. Tijdens een kantinedienst is Ben in de keuken te vinden en Alex en Andrea regelen het natte gebeuren. De animo om kantinediensten te draaien is voor Ben, Andrea en Alex helaas wat afgenomen, doordat de KNVB geen gehoor meer wenst, of kan geven aan verzoeken thuiswedstrijden van het eerste, tweede en de A de combineren. Het aantal combinatieverzoeken van verenigingen is blijkbaar zo toegenomen, dat dit de competitieplanning te zeer bemoeilijkte. Verder staat die de planning met name na de jaarwisseling onder druk van afgelastingen en te spelen inhaalwedstrijden. Het is niet anders. Tijdens andere activiteiten zoals het feestweekend, nieuwjaarsreceptie en kienavond voor de senioren kan er ook een kantineberoep op het drietal worden gedaan. Ben en Andrea deden vanaf ongeveer 2004 tot voor aanvang van dit seizoen samen met Roelf Dekker ook inkoopwerk (dranken en eetwaren) voor de club.
Van het blussen van de dorst van de kantinebezoekers is het maar een klein stapje naar de vrijwillige brandweer. Laat ik in dit stukje niet vergeten te vermelden, dat Ben 10 jaar deel heeft uitgemaakt van onze onvolprezen (en helaas opgeheven) vrijwillige Vogelenzangse brandweer. Dat was een goed team mensen, met onder andere Rob van Dam, Ton ‘Kachel’ Mense, commandant Jos v.d. Raad, Thomas van Kesteren en Simon Warmerdam.
Iedere dinsdagavond had de club brandweeroefening, die na afloop tot in kleine uurtjes werd geëvalueerd in de brandweergarage. Ik kan het weten, want ik had er vanuit mijn slaapkamer raam goed het zicht op.
Ben zal altijd in Vogelenzang blijven wonen. In zijn ogen heeft het dorp alles waar hij prijs op stelt. Het is er overzichtelijk, hij voelt zich helemaal thuis in deze gemeenschap. Dat is een mooi streven van hem, het biedt de voetbalvereniging nog een tijdje uitzicht op zijn vrijwillige inzet, die van Andrea en naar we hopen ook die van Alex.
DL. februari 2012.